Η βασική ένδειξη χορήγησης θειαζιδικών διουρητικών είναι η αρτηριακή υπέρταση
Τα θειαζιδικά διουρητικά αποτελούν θεραπεία πρώτης γραμμής για την αντιμετώπιση της αρτηριακής υπέρτασης, είτε ως μονοθεραπεία είτε σε συνδυασμό με άλλους αντιυπερτασικούς παράγοντες. 1, 2, 3, 4
Κύριες ενδείξεις
Αρτηριακή Υπέρταση (Πρωταρχική Ένδειξη)
Τα θειαζιδικά διουρητικά συνιστώνται ως αρχική θεραπεία για:
- Διαστολική και/ή συστολική υπέρταση: Μονοθεραπεία με θειαζιδικό διουρητικό (Grade A) 1, 2
- Απομονωμένη συστολική υπέρταση: Θειαζιδικό διουρητικό ή μακράς δράσης διυδροπυριδινικός ανταγωνιστής ασβεστίου ή ARB (Grade A για θειαζιδικά) 1, 2
- Υπέρταση σε μαύρους ασθενείς: Θειαζιδικό διουρητικό ή ανταγωνιστής ασβεστίου ως αρχική θεραπεία (Grade A) 4, 5
Τα κλινικά δεδομένα δείχνουν ότι τα θειαζιδικά διουρητικά μειώνουν την καρδιαγγειακή νοσηρότητα και θνησιμότητα 3. Οι δόσεις που χρησιμοποιήθηκαν σε επιτυχημένες μελέτες ήταν γενικά ισοδύναμες με 25-50 mg υδροχλωροθειαζίδης ή 12,5-25 mg χλωρθαλιδόνης 3.
Καρδιακή Ανεπάρκεια (Δευτερεύουσα Ένδειξη)
Τα θειαζιδικά διουρητικά χρησιμοποιούνται επίσης στην καρδιακή ανεπάρκεια, αλλά με συγκεκριμένους περιορισμούς:
- Ήπια κατακράτηση υγρών: Τα θειαζιδικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε υπερτασικούς ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και ήπια κατακράτηση υγρών 6
- Συνεργιστική δράση: Σε σοβαρή καρδιακή ανεπάρκεια, τα θειαζιδικά έχουν συνεργιστική δράση με τα διουρητικά της αγκύλης 7, 8
- Περιορισμός: Εάν GFR < 30 ml/min, μην χρησιμοποιείτε θειαζιδικά, εκτός εάν συνταγογραφούνται συνεργιστικά με διουρητικά της αγκύλης 7, 8
Σημαντική προειδοποίηση: Στην καρδιακή ανεπάρκεια, τα διουρητικά της αγκύλης (φουροσεμίδη, βουμετανίδη, τορσεμίδη) είναι τα προτιμώμενα διουρητικά 6. Τα θειαζιδικά χρησιμοποιούνται κυρίως ως συμπληρωματική θεραπεία.
Αλγόριθμος Επιλογής
Για Υπέρταση:
- Ξεκινήστε με θειαζιδικό διουρητικό (χλωρθαλιδόνη προτιμάται λόγω μεγαλύτερης ημιζωής και αποδεδειγμένης μείωσης καρδιαγγειακών συμβαμάτων) 4
- Εάν η ΑΠ δεν ελέγχεται: Προσθέστε ανταγωνιστή ασβεστίου, αναστολέα ΜΕΑ ή ARB 1, 2
- Εάν η ΣΑΠ είναι >20 mmHg από τον στόχο ή η ΔΑΠ >10 mmHg: Εξετάστε συνδυαστική θεραπεία από την αρχή 1, 2
Για Καρδιακή Ανεπάρκεια:
- Πρώτη επιλογή: Διουρητικά της αγκύλης 6
- Θειαζιδικά μόνο εάν: GFR ≥30 ml/min ΚΑΙ ήπια κατακράτηση υγρών ΚΑΙ υπέρταση 7, 8
- Συνεργιστική χρήση: Προσθέστε θειαζιδικό σε διουρητικό της αγκύλης εάν ανεπαρκής απόκριση 7, 8
Κοινές Παγίδες
- Υποκαλιαιμία: Πρέπει να αποφεύγεται σε ασθενείς που λαμβάνουν μονοθεραπεία με θειαζιδικό διουρητικό (Grade C) 1, 2
- Υψηλές δόσεις: Δόσεις >50 mg υδροχλωροθειαζίδης ή >25 mg χλωρθαλιδόνης προσθέτουν μικρή επιπλέον αντιυπερτασική αποτελεσματικότητα αλλά σχετίζονται με περισσότερες ανεπιθύμητες ενέργειες 3
- Νεφρική λειτουργία: Παρακολουθήστε τη νεφρική λειτουργία και τους ηλεκτρολύτες τακτικά 1, 2
- Διαβήτης: Τα θειαζιδικά μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο διαβήτη νέας έναρξης, ιδιαίτερα σε συνδυασμό με β-αναστολείς 3