استفاده از داروهای محرک در بیماران مبتلا به ADHD و اختلال دوقطبی
استفاده از داروهای محرک پس از تثبیت خلق در بیماران مبتلا به ADHD و اختلال دوقطبی، استاندارد طلایی درمان است و خطر ایجاد مانیا یا هیپومانیا ضعیف میباشد. 1
رویکرد درمانی صحیح
درمان بیماران مبتلا به ADHD و اختلال دوقطبی باید به صورت مرحلهای انجام شود:
تثبیت خلق ابتدا ضروری است:
- قبل از شروع درمان ADHD، تثبیت خلق با داروهایی مانند والپروات، لیتیوم یا آنتیسایکوتیکهای آتیپیک باید انجام شود 1
- این مرحله برای کاهش خطر بروز اپیزودهای مانیا یا هیپومانیا ضروری است
افزودن داروهای محرک با دوز کم:
- پس از تثبیت خلق، داروهای محرک با دوز پایین میتوانند برای درمان علائم ADHD استفاده شوند 1
- متیلفنیدیت با رهش آهسته با دوز 5-20 میلیگرم سه بار در روز میتواند موثر باشد
- دکستروآمفتامین با دوز 5 میلیگرم سه بار در روز تا 20 میلیگرم دو بار در روز قابل استفاده است
شواهد علمی درباره خطر مانیا
مطالعات نشان میدهند که خطر بروز مانیا یا هیپومانیا با مصرف داروهای محرک در بیماران با اختلال دوقطبی تثبیتشده، کمتر از آنچه قبلاً تصور میشد است:
مطالعهای در سال 2023 نشان داد که شروع درمان با متیلفنیدیت با افزایش خطر مانیا در بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی همراه نبوده است. در واقع، تعداد اپیزودهای مانیک پس از شروع متیلفنیدیت تا 48% کاهش یافت 2
این کاهش هم در بیمارانی که تثبیتکنندههای خلق مصرف میکردند (50% کاهش) و هم در بیمارانی که تثبیتکنندههای خلق مصرف نمیکردند (45% کاهش) مشاهده شد 2
مرور سیستماتیک در سال 2023 نشان داد که متیلفنیدیت، هنگامی که همراه با یک تثبیتکننده خلق استفاده میشود، ایمن است و خطر تغییر فاز به مانیا یا علائم سایکوتیک را به طور قابل توجهی افزایش نمیدهد 3
چرا برخی پزشکان مخالف استفاده از محرکها هستند؟
علیرغم شواهد علمی، برخی پزشکان همچنان از تجویز داروهای محرک در این بیماران خودداری میکنند. دلایل احتمالی:
نگرانی از خطر مانیا/هیپومانیا:
تداخل علائم و تشخیص نادرست:
- همپوشانی علائم ADHD و اختلال دوقطبی میتواند منجر به تشخیص نادرست شود 5
- نگرانی از تشدید علائم خلقی در صورت تشخیص نادرست
نگرانی از سوءمصرف:
- خطر سوءمصرف داروهای محرک، بهویژه در بیماران با سابقه اختلال مصرف مواد 6
نکات مهم برای مدیریت درمان
پایش منظم:
- چک کردن فشار خون و نبض در هر ویزیت در طول تیتراسیون اولیه
- ارزیابی سیستماتیک عوارض جانبی شایع محرکها: بیخوابی، بیاشتهایی، سردرد، انزوای اجتماعی و کاهش وزن 1
تیتراسیون دقیق:
- شروع با دوز پایین (مثلاً 10 میلیگرم متیلفنیدیت با رهش آهسته)
- افزایش تدریجی دوز در صورت عدم کنترل علائم (افزایش هفتگی 5-10 میلیگرم) 1
جایگزینهای احتمالی:
نتیجهگیری
شواهد علمی جدید نشان میدهد که استفاده از داروهای محرک پس از تثبیت خلق در بیماران مبتلا به ADHD و اختلال دوقطبی، خطر قابل توجهی برای ایجاد مانیا یا هیپومانیا ندارد. رویکرد مرحلهای (تثبیت خلق و سپس افزودن محرک با دوز کم) میتواند به بهبود علائم ADHD کمک کند، بدون اینکه ثبات خلقی بیمار را به خطر بیندازد.