Özefagusta Viral İnklüzyon Cisimlerinin Tedavisi
Özefagusta viral inklüzyon cisimleri tespit edilen hastalarda, oral valgansiklovir (900 mg günde iki kez) veya intravenöz gansiklovir (5 mg/kg günde iki kez) ile 14-21 günlük tedavi uygulanmalıdır. 1
Tanı ve Etiyoloji
Özefagusta viral inklüzyon cisimlerinin varlığı genellikle Sitomegalovirüs (CMV) enfeksiyonunu gösterir. Tanı:
- Endoskopik incelemede distal özefagusta geniş, sığ ülserler görülür
- Biyopsi örneğinde endotel hücrelerinde intranükleer inklüzyon cisimlerinin varlığı ve ülser kenarında inflamatuar reaksiyon CMV özefajiti tanısını doğrular 1
- Sadece özefagustan CMV kültürü yapmak tanı için yeterli değildir, çünkü düşük CD4+ T lenfosit sayısına sahip bazı kişiler klinik hastalık olmadan CMV pozitif olabilir 1
Tedavi Algoritması
İlk Basamak Tedavi:
Oral Alım Tolere Edilemediğinde:
Gansiklovir Direnci veya İntoleransı Durumunda:
Özel Hasta Grupları
HIV Pozitif Hastalarda:
- Antiretroviral tedavi başlanması, tekrarlayan enfeksiyonları azaltmak için kuvvetle önerilir 1
- CD4+ sayısı <50 hücre/μL olan hastalar CMV enfeksiyonu için yüksek risk altındadır 2
Transplant Alıcılarında:
- İmmünosüpresif tedavinin mümkünse azaltılması CMV enfeksiyonunun kontrolüne yardımcı olabilir 2
- Haftalık CMV viral yük takibi, başlangıçta haftada iki kez karaciğer fonksiyon testleri, tam kan sayımı ve böbrek fonksiyon testleri önerilir 2
Tedavi Takibi
- Tedaviye başladıktan sonra semptomların 7 gün içinde iyileşmesi veya çözülmesi beklenir 1
- Tedavi sırasında haftalık CMV viral yük takibi yapılmalıdır 2
- Tedaviye yanıt alınamayan veya kötüleşen hastalarda ilaç direnci düşünülmelidir
Dikkat Edilmesi Gereken Noktalar
- CMV özefajiti genellikle bağışıklık sistemi baskılanmış hastalarda görülür (HIV, transplant alıcıları, immünosüpresif tedavi alanlar) 2
- Özefagusta viral inklüzyon cisimlerinin varlığı, erken tanı ve tedavi gerektiren ciddi bir durumdur
- Tedaviye erken başlamak morbidite ve mortaliteyi azaltmada kritik öneme sahiptir 2
- Tedavi edilmeyen CMV özefajiti, özefageal striktür, perforasyon ve sistemik yayılım gibi komplikasyonlara neden olabilir