درمان اختلال اضطراب اجتماعی
مهارکنندههای انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) و درمان شناختی-رفتاری (CBT) به عنوان خط اول درمان اختلال اضطراب اجتماعی توصیه میشوند.
درمان دارویی
خط اول درمان:
مهارکنندههای انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs):
- پاروکستین: شروع با دوز ۲۰ میلیگرم روزانه، محدوده درمانی ۲۰-۵۰ میلیگرم روزانه 1
- سرترالین: شروع با دوز ۵۰ میلیگرم روزانه، محدوده درمانی ۵۰-۲۰۰ میلیگرم روزانه 2
- اسیتالوپرام: شروع با دوز ۱۰ میلیگرم روزانه، محدوده درمانی ۱۰-۲۰ میلیگرم روزانه 1
- فلووکسامین: شروع با دوز ۵۰ میلیگرم روزانه، محدوده درمانی ۵۰-۳۰۰ میلیگرم روزانه 3
مهارکنندههای بازجذب سروتونین-نوراپینفرین (SNRIs):
پرگابالین:
- به عنوان داروی خط اول جایگزین 3
خط دوم درمان:
بنزودیازپینها:
- آلپرازولام، برومازپام، کلونازپام 3
- برای درمان کوتاهمدت یا موارد مقاوم به درمان
گاباپنتین 3
درمان روانشناختی
درمان شناختی-رفتاری (CBT):
خودیاری با پشتیبانی مبتنی بر CBT:
رویکرد درمانی
الگوریتم درمان:
شروع با SSRI یا CBT:
- در صورت علائم شدید یا همراهی با افسردگی: شروع با SSRI
- در صورت ترجیح بیمار یا علائم خفیف تا متوسط: شروع با CBT
ارزیابی پاسخ به درمان:
در صورت عدم پاسخ به درمان اولیه:
- اگر با SSRI شروع شده: تغییر به SSRI دیگر یا اضافه کردن CBT
- اگر با CBT شروع شده: اضافه کردن SSRI
- ترکیب SSRI/SNRI + CBT در موارد شدید یا مقاوم به درمان مؤثرتر است 1
درمان نگهدارنده:
نکات مهم
- مطالعات نشان میدهد پاسخ به SSRIها حدود دو برابر دارونما است 4
- پاروکستین در کارآزماییهای بالینی باعث بهبود قابل توجه و معنادار بالینی در علائم و ناتوانی شده است 5
- قطع تدریجی داروها (طی هفتهها تا ماهها) برای جلوگیری از علائم قطع مصرف ضروری است 1
- در بیماران مسن، شروع با دوز پایینتر و افزایش آهستهتر دوز توصیه میشود 1
- پایش بیماران از نظر افکار خودکشی، سندرم سروتونین، اختلال عملکرد جنسی و علائم قطع مصرف، بهویژه در مراحل اولیه درمان ضروری است 1