Does an IgM (Immunoglobulin M) response occur in latent infection reactivation?

Latent Enfeksiyon Reaktivasyonunda IgM Yanıtı

Latent enfeksiyon reaktivasyonunda tipik olarak IgM yanıtı oluşmaz; reaktivasyon sırasında baskın antikor yanıtı IgG'dir ve IgM genellikle primer enfeksiyonun belirteci olarak kalır.

İmmünolojik Temel

Latent enfeksiyonların reaktivasyonu, primer enfeksiyondan immünolojik olarak farklıdır 1:

• Primer enfeksiyon: IgM antikorları enfeksiyonun erken döneminde ortaya çıkar ve genellikle 2-3 ay içinde azalır 1
• Reaktivasyon: Daha önce oluşmuş IgG antikorları zaten mevcuttur ve immün baskılanma durumunda viral replikasyon kontrolü kaybedilir 1

Spesifik Viral Enfeksiyonlarda Durum

Herpes Virüsleri (CMV, HSV, VZV)

Sitomegalovirüs ve diğer herpes virüslerinde reaktivasyon 2, 3:

• Reaktivasyon sırasında viryon taşınan moleküller hızla kullanılabilir durumda olduğundan, yeni antikor sentezi gerekmez 3
• İmmünsüprese hastalarda viral yük artışı PCR ile tespit edilir, IgM yanıtı beklenmez 2
• Tanı için doku biyopsisinde immünohistokimya altın standarttır, serolojik IgM testi değil 2

Epstein-Barr Virüsü (EBV)

EBV reaktivasyonunda serolojik bulgular 4:

• IgM-EA (erken antijen) ve IgG-EBNA-1'in birlikte pozitifliği "serolojik reaktivasyon" olarak tanımlanmış olsa da, bu durum spesifik klinik bir antiteyi temsil etmez 4
• Sadece %5.8 hastada IgM-VCA pozitifliği görülür 4
• Bu patern muhtemelen immün sistemin non-spesifik aktivasyonunu yansıtır, gerçek viral reaktivasyonu değil 4

Tüberküloz

Latent tüberküloz reaktivasyonunda 1, 5:

• İmmünsüpresyon (özellikle immün checkpoint inhibitörleri ile) reaktivasyona neden olabilir 1
• Tanı serolojik testlerle değil, moleküler yöntemler ve kültür ile konur 5
• Antikor yanıtı reaktivasyon tanısında rol oynamaz 1

Trypanosoma cruzi

Chagas hastalığı reaktivasyonunda 1:

• Tanı parazit tespitine dayanır: PCR, mikroskopi veya doku biyopsisi 1
• Serolojik IgM testi reaktivasyon tanısında kullanılmaz 1
• Kantitatif PCR ile parazit yükündeki sıralı artış en hassas göstergedir 1

Klinik Önemi ve Yaygın Tuzaklar

Tanısal Yaklaşım

İmmünsüprese hastalarda reaktivasyon şüphesinde 2, 6:

• IgM testlerine güvenmeyin: Reaktivasyon tanısı için IgM serolojisi güvenilir değildir 4
• Moleküler yöntemleri tercih edin: PCR, kantitatif viral yük ölçümü veya doku biyopsisi kullanın 2, 1
• Viremi ile doku hastalığını karıştırmayın: PCR pozitifliği mutlaka invaziv hastalık anlamına gelmez, histopatolojik doğrulama gerekir 2

İmmünsüpresyon Bağlamı

Reaktivasyon riski 1, 6:

• T-hücre immünsüpresyonunun derecesi ve süresi en önemli risk faktörüdür 6
• CD4 sayısı <200 hücre/mm³ olan hastalarda risk belirgin artar 1
• Reaktivasyon, immün kontrol mekanizmalarının bozulmasıyla ortaya çıkar, yeni antikor yanıtı gerektirmez 1

Monitörizasyon Stratejisi

İmmünsüprese hastalarda 6, 1:

• Profilaksi immünsüpresif tedavinin başlangıcında başlatılmalı, reaktivasyon tespit edildikten sonra değil 6
• Transplant alıcılarında reaktivasyonların çoğu ilk 6 ay içinde gerçekleşir 1
• Düzenli PCR monitörizasyonu IgM serolojisinden çok daha değerlidir 2, 1

Sonuç Olarak

Latent enfeksiyon reaktivasyonu immünolojik olarak primer enfeksiyondan farklıdır ve tipik olarak IgM yanıtı içermez 1, 4, 3. Tanı moleküler yöntemler, doku biyopsisi ve klinik bulgulara dayanmalıdır 2, 1. IgM serolojisine güvenmek yanlış negatif sonuçlara ve tanıda gecikmeye yol açabilir 4.