What is the incidence of dichorionic-diamniotic twin pregnancies after single embryo transfer (SET) in a patient of reproductive age with a history of infertility or subfertility?

Częstość występowania ciąż bliźniaczych dwukosmówkowych dwuowodniowych po transferze pojedynczego zarodka

Ciąże bliźniacze dwukosmówkowe dwuowodniowe (DCDA) występują w około 14% przypadków ciąż bliźniaczych po transferze pojedynczego blastocysty, przy czym połowa z nich to bliźnięta monozygotyczne (7%), a połowa dizygotyczne (7%) wynikające ze spontanicznego poczęcia. 1

Mechanizmy powstawania

Ciąże DCDA po transferze pojedynczego zarodka mogą powstać na dwa sposoby:

• Podział zarodka monozygotycznego – gdy podział następuje w ciągu 1-3 dni po zapłodnieniu, powstają bliźnięta monozygotyczne DCDA 2
• Spontaniczne poczęcie naturalne – gdy dochodzi do jednoczesnego zapłodnienia naturalnego obok transferowanego zarodka, co prowadzi do bliźniąt dizygotycznych 1, 3

Czynniki ryzyka zwiększające częstość

Transfer blastocysty (najważniejszy czynnik)

• Transfer blastocysty wiąże się ze znacząco wyższym ryzykiem ciąż monozygotycznych (2,79%) w porównaniu z transferem zarodków we wczesnym stadium podziału (2,02%) 4
• W cyklach świeżych transfer blastocysty jest głównym czynnikiem ryzyka ciąż monozygotycznych 4

Wiek matki

• Kobiety poniżej 35 roku życia mają istotnie wyższe ryzyko (2,81%) w porównaniu z kobietami ≥35 lat (1,16%) 4
• W cyklach zamrożonych wiek matki odgrywa ważniejszą rolę niż stadium zarodka 4

Typ cyklu transferu

• W cyklach naturalnych z transferem zamrożonych zarodków bliźnięta DCDA były dizygotyczne (spontaniczne poczęcie) 1
• W cyklach z hormonalną terapią zastępczą bliźnięta DCDA były monozygotyczne (podział zarodka) 1

Implikacje kliniczne i zalecenia

Monitorowanie ultrasonograficzne

• Wczesne USG przezpochwowe (5-6 tygodni) jest zalecane przez American College of Radiology w celu potwierdzenia liczby worków ciążowych i określenia chorioniczności 5
• Znak lambda przy USG w 7 tygodniu ciąży potwierdza chorioniczność DCDA 6

Postępowanie w przypadku wysokiego poziomu beta-HCG

• Wysoki początkowy poziom beta-HCG po transferze pojedynczego zarodka może wskazywać na ciążę mnogą, w tym bliźnięta monozygotyczne 5
• Woreczek ciążowy powinien być widoczny w USG przezpochwowym przy beta-HCG >3000 mIU/mL 5

Zapobieganie ciążom dizygotycznym

• Pacjentki powinny unikać stosunków płciowych, szczególnie w naturalnych cyklach transferu, aby zapobiec spontanicznemu poczęciu 3
• Jest to szczególnie istotne u pacjentek poddawanych testom genetycznym preimplantacyjnym (PGT), gdzie naturalne poczęcie zwiększa niepożądane ryzyko genetyczne 3

Diagnostyka prenatalna

• W przypadkach PGT diagnostyka prenatalna pozostaje niezbędna i jest zdecydowanie zalecana, aby wykluczyć ryzyko genetyczne, nawet jeśli transfer dotyczył pojedynczego przetestowanego zarodka 3
• Analiza polimorfizmów pojedynczych nukleotydów (SNP) może potwierdzić zygotyczność i pochodzenie ciąży 3

Rzadkie przypadki

• Opisano pierwszy na świecie przypadek ciąży trojakiej DCDA po transferze pojedynczej blastocysty, co podkreśla, że transfer pojedynczego zarodka nie eliminuje całkowicie ryzyka ciąż wielopłodowych wysokiego rzędu 7
• Ogólna częstość ciąż monozygotycznych po IVF wynosi 1,7% w porównaniu z 0,4% przy naturalnym poczęciu 7

Znaczenie prognostyczne

• Ciąże DCDA mają lepsze rokowanie niż ciąże monochorioniczne, które stanowią 20% ciąż bliźniaczych, ale odpowiadają za 30% wszystkich powikłań 2
• Ciąże monochorioniczne dwuowodniowe mają ogólną śmiertelność około 10%, głównie związaną z zespołem przetaczania między bliźniętami (TTTS) 2